Van gitaar tot knuffeldier

In mei 2016 ontvingen wij een alarmbericht:ezelsophalen

In de Alentejo, een provincie boven de Algarve, liepen ongeveer 25 ezels en muildieren in een al heel droge vallei. Met de zomer op komst zouden deze dieren, wanneer niet snel zou worden ingegrepen, uitdrogen en verhongeren. Hoewel we zelf eigenlijk al te klein ‘be-stald’ zijn, besloten we twee van deze dieren op te gaan halen. Deze actie werd begeleid door onze “Vet” en een medewerker van de Donkey Sanctuary.

Er werden twee ezeltjes uit de kudde gehaald, zij waren voor ons bestemd. Toen ze eenmaal bij ons thuis waren, voelden we pas hoe magertjes deze dieren waren. Borstelen was er niet bij. Niet alleen omdat ze nog nooit een borstel gezien hadden (wortels trouwens ook niet) maar vooral omdat elk type borstel te hard leek voor het velletje over hun ribbenkastjes. Een van onze gasten vergeleek het borstelen met gitaar spelen… zo prikten die ribbetjes bijna door hun velletje.

In recente publicaties wordt de oude theorie over de piramide van Maslow op sommige punten in twijfel getrokken. Volgens deze theorie zijn er bepaalde basisbehoeften waaraan voldaan moet zijn alvorens een verdere ontwikkeling mogelijk is. De eerste levensbehoefte is eten, lucht en water. De tweede is veiligheid en zekerheid. Daarna komt pas het sociale contact met de daarbij horende vriendschap en als vierde erkenning en zelfrespect. Of dieren daar ooit aan toe komen weet ik niet.

Na een paar dagen afzondering konden de nieuwelingen aan de rest van de kudde voorgesteld worden. Meestal zijn nieuwkomers een beetje timide, en maken ze zich een beetje ondergeschikt aan de dieren in de bestaande kudde. Onze ‘gitaartjes’ deden dat anders. Zij maakten zich met hun dunne lijfjes heel snel heer en meester over onze “Bistro” zoals we onze nieuwe voederplek hebben genoemd. Ze gooiden hun hele (povere) gewicht in de strijd om de anderen weg te jagen van de volle voederbak. De andere ezels lieten zich dit met wisselende tolerantie welgevallen. Het gevolg daarvan was dat we snel de stallen en voederplekken hebben aangepast. De magere lijfjes veranderden en ze gingen groeien: de een in de hoogte, de ander duidelijk in de breedte.

Dieren verwelkomen in een bestaande kudde zorgt altijd voor gedoe omdat elk dier zijn plek in de rangorde kent en ook zijn favoriete plaats heeft in de stal of aan de voedertafel. De oudere, zwakkere ezels hadden even wat meer aandacht en bescherming van ons nodig maar na verloop van tijd hervond iedereen zijn plek. De kudde was weer in balans.

Anders dan anders was deze keer dat we nu te maken hadden met ezels die geen ervaring hadden in het hebben van contact met mensen. Dat wat hun het meeste bezighield was vooral honger en dorst. Dit vroeg om een andere benadering dan die we gewend waren bij de ezels die bij ons kwamen wonen met een geschiedenis van mishandeling. Dus géén contact met mensen is beslist anders dan een gewelddadig contact. We namen ons voor hen de tijd te geven.

Ondanks dat voornemen betrapte ik me enkele maanden later toch op een gevoel dat ik niet ken als het over ezels gaat. Ik merkte dat ik mijn oren openzette als ik hoorde dat iemand op zoek was naar ezels. Dat ik er dan over dacht om die ‘gitaartjes’ door te plaatsen naar een ander huis: leuk voor iedereen meende ik dan, maar vooral voor mijzelf. Als coach die met ezels werkt is het op dat moment een vereiste jezelf de vraag te stellen waar dat gevoel vandaan komt. Een beetje introspectie kan geen kwaad. De eerlijkheid gebood me onder ogen te zien dat ik niet echt of eigenlijk, echt niet, contact kon maken met onze nieuwelingen.

In januari waren zij ruim een half jaar bij ons en ik begon al bijna actief te zoeken naar een ander adres voor deze twee. Wel een beetje tegen beter weten in want inmiddels bleek er één zwanger te zijn: Anouk. We hebben haar zo genoemd omdat ze ook heel mooi kan balken, bijna alsof ze een liedje zingt. De ander bleef een beetje zieligjes, met een te klein hoofdje ten opzichte van de rest van haar groeiende lijfje. Toch was zij ook wel heel aandoenlijk. Haar naam werd Teddy.

Feit bleef echter dat ik met Teddy en Anouk geen oprecht gevoel van verbinding kon hebben. Dit was een erkenning maar geen herkenning, want tot nu toe hebben alle ezels die bij ons wonen, ieder op hun eigen manier een sweet spot bij mij geraakt. Als dagelijks verzorger is dat nodig omdat je veel voor ze over moet hebben, dag en nacht voor ze klaar moet staan. Hard werk en hartenwerk is het.

Maar, geduld hebben loont! Ook dat heb ik geleerd van de ezels.

Toen kregen we visite. Van echte ezelvrienden uit Nederland. Zij waren in de Algarve op vakantie en kwamen elke dag even op bezoek voor wat quality-time bij de ezels: wortels uitdelen, borstelen, tuttelen, wandelen, kiekjes maken.

En toen gebeurde het. En ik stond erbij en keek ernaar: Teddy transformeerde zich plotseling tot knuffeldier. Ik smolt helemaal bij die aanblik! Het was geen vluchtig moment, ik kon nog best naar binnen rennen om mijn camera te halen. Om deze prachtige momenten vast te kunnen leggen. Om later nog eens terug te kijken. Maar dat laatste hoeft niet want dit zie ik nu dagelijks.

Natuurlijk ben ik dat fijne bezoek dankbaar! En ik ben blij dat ik deze verbinding gezien heb en nu zelf ook voel. En hier kom ik op het punt te ‘bewijzen’ dat de piramide van Maslow toch nog opgaat en dat ook dieren deze volgen. Blijkbaar vielen er door het ontvangen van dit lieve bezoek en hen toelaten in de kudde, een paar kwartjes op hun plek. Teddy en Anouk hadden inmiddels geen honger en dorst meer, kenden de zekerheid van voer met regelmaat, kregen respect van de ezelvrienden én voelden zich veilig op hun nieuwe plek. Dat maakte volgens mij voor hen een nieuwe ontwikkeling mogelijk: het sociale contact. Zachtheid, nieuwsgierigheid, nabijheid, geduld, te vertalen als vriendschap en liefde van en voor mensen.

Vanaf die momenten moet ik er niet aan denken deze twee prachtige ezeltjes, die ooit zulke scharminkeltjes waren, te moeten missen. Ze liggen me nu na aan het hart: Anouk, dapper diertje. Zij wordt een dezer dagen moeder van een ezelveulen. En Teddy die zich heeft ontpopt als een teddybeer, heel aandoenlijk met haar kleine hoofdje en jammer genoeg ook met inspanningsastma. Ze zijn allebei een rijke aanvulling in onze kudde!

Voor de coachschool zullen ze vast en zeker ook gauw slagen! Dank jullie wel, lieve Rose Marie, Wim en Rutger voor jullie bezoek aan ons: voor jullie geduld, voor de borstelbeurten, de kilo’s wortels én voor de primeur van eerste intieme knuffelmomenten met Teddy!

gitaar

P.S. Dit is niet bedoeld als wetenschappelijk betoog! Het is slechts een ‘ezelsbruggetje’ tussen Facebook en de site van Donkeymotion.

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.